Ψωμί και dip στο Villa Mercedes
Η πρόσκληση για το Villa Mercedes αξιοποιήθηκε ένα ήσυχο βράδυ Δευτέρας.
Ήσυχο, δηλαδή, είναι για οποιοδήποτε άαααλλο εστιατόριο, γιατί ήσυχες βραδιές το συγκεκριμένο εστιατόριο δεν το έχω δει ποτέ να έχει.
Αν και θαμώνας του εστιατορίου εδώ και ενάμισι χρόνο, δύο πράγματα δεν έκανα ποτέ. Δεν πήγα ποτέ στο club γιατί δεν αντέχω τη δυνατή μουσική, αλλά δεν έτυχε ποτέ να με ενοχλήσει η ένταση της μουσικής στο εστιατόριο (σε αντίθεση ας πούμε με το Brothel, όπου η μουσική στον μικρό χώρο είναι εκκωφαντική). Μοναδικός συνδυασμός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για τον ίδιο χώρο.
Για όσους δεν έχουν πάει ποτέ στο εστιατόριο του Villa Mercedes, πρέπει να πω ότι η είσοδος παραμένει εντυπωσιακή. Στην πόρτα δίνεις το όνομα της κράτησης σε έναν από τους ευγενέστατους καλοντυμένους κυρίους, οι οποίοι και ειδοποιούν μέσω ασυρμάτου τον μαιτρ που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο μέσα.
Για όσους δεν έχουν ξαναπάει στο VM, ο χώρος είναι όλα τα λεφτά με όμορφα ελαιόδεντρα να σε εκπλήσσουν ευχάριστα καθώς το παπούτσι σου βυθίζεται στην πλούσια, παχιά μοκέτα.
Ο μαιτρ, από τους καλύτερους επαγγελματίες του είδους, σε καλοσωρίζει με το όνομά σου, σε πληροφορεί για το πόσοι άλλοι από την παρέα σου έχουν ήδη φτάσει και είτε σε πάει στο τραπέζι σου είτε σου επιτρέπει να περιμένεις στο μπαρ. Ο χρόνος της αναμονής στο μπαρ εξαρτάται, φυσικά, από το πόσο τυπική είναι η υπόλοιπη παρέα σου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι βαρετή αφού ακόμα κι εγώ που δεν γνωρίζω τους συμμετέχοντες στο εγχώριο star system καταφέρνω και αναγνωρίζω μία-δυο celebritόφατσες.
Στην προκειμένη περίπτωση, η πεντάλεπτη αναμονή στο μπαρ συνοδεύτηκε από ένα ποτήρι σαμπάνια για την Κωνσταντίνα και ένα Kir Royal για μένα.
Το Kir Royal είναι ένα κοκτέιλ το οποίο μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τις bar-crawling μέρες μου στο Galaxy. Μάλιστα, σε προηγούμενη μου επίσκεψη είχα διαπιστώσει πως οι barmen στο VM είναι καταπληκτικοί στη δουλειά τους, και πολλοί από αυτούς έχουν κάνει μεταπτυχιακό στα κοκτέιλς.
Το καλοκαίρι είχα πιάσει συζήτηση με τον resident barman, ο οποίος μου έλεγε ότι γνώριζε τον πρόσφατο νικητή ενός παγκόσμιου διαγωνισμού για cocktail. Από αυτή τη συζήτηση μου προέκυψε η ιδέα να του ζητήσω να μου φτιάξει ένα cocktail το οποίο να μην έχω ξαναπιεί. Τον άφησα να αυτοσχεδιάσει και τα κατάφερε, καθώς μου έφτιαξε ένα κοκτέιλ με κύριο συστατικό το ροδόνερο. Καταπληκτικό, ροζ, σερβιρισμένο σε ποτήρι από cocktail όπως το cosmopolitan, μύριζε σαν φρέσκο λουκούμι Σύρου. Ότι πρέπει για να σου ανοίξει την όρεξη. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως δεν πινότανε με τίποτα. Ήταν σιρόπι σκέτο!
Γι αυτό λοιπόν γύρισα στα γνωστά ποτά. Το συγκεκριμένο Kir ήταν με πολύ μικρή απόσταση δεύτερο από το αντίστοιχο του Hilton για τα δικά μου γούστα!
Η μισή μας παρέα δεν άργησε πολύ και μεταφερθήκαμε στο τραπέζι μας.
Τα σημαδεμένα πιάτα είναι αυτά που δοκιμάσαμε
Ζητήσαμε να μας φέρουν τα πρώτα, τα οποία ήταν διάφορα ψωμάκια μαζί με τρία είδη πουρέδων. Ο πρώτος ήταν πουρές από σπαράγγι, ο δεύτερος από φασολάκια και ο τρίτος από… πατάτα. Αφού αφήσαμε τις ευγένιες και δεν είχε μείνει ούτε ψίχουλο από κριτσίνι, και οι πουρέδες έγιναν πρώην πουρέδες, ήρθε και το τρίτο ζευγάρι της παρέας.
Ως γνώστες του μενού και ως μεγάλη παρέα, παραγγείλαμε σχεδόν ένα από όλα τα ορεκτικά και την πλέον αυτόματη επιλογή του Πύργου Ιουλίας για κρασί. Πρέπει να σας πω ότι κανένα από τα ορεκτικά δεν είναι από αυτά που βρίσκεις εύκολα (μέχρι και καθόλου) σε άλλα εστιατόρια στην Ελλάδα.
Η πρώτη φουρνιά από ορεκτικά περιείχε χτένια με σπαράγγια, μανιτάρια morilles και πουρέ από κολοκάσι. Ναι, αυτό όλο είναι ένα πιάτο και μη ρωτήσετε τι είναι το κολοκάσι.
Το δεύτερο πιάτο ήταν κολοκυθοανθοί γεμιστοί με ρύζι σε Γκασπάτσο ντομάτας και παγωτό φέτας. Επίσης ένα πιάτο, και μεταξύ μας, το παγωτό φέτας δεν του φαίνεται και πολύ.
Τρίτη ήρθε η πεντανόστιμη τάρτα φέτας με ρατατούι λαχανικών και σορμπε ντομάτας, η οποία διαιρεμένη στα έξι αφήνει μόνο μια μπουκιά στον καθένα.
Και τέλος ήρθε το χαλούμι με φύτρες σπαραγγιών και sauce σύκου, το οποίο είναι πεντανόστιμο αρκεί να μην προλάβει να κρυώσει και σκληρύνει.
Θεωρώ ότι είναι κάποια πράγματα αυτά για τα οποία πρέπει να σας προειδοποιήσω για το εστιατόριο του Villa Mercedes.
Το πρώτο είναι πως το μέγεθος των ορεκτικών είναι σαν το αντίδωρο της εκκλησίας. Είναι τόσο νόστιμα που μέχρι να έρθουν έχουν γίνει καπνός. Ευτυχώς στα κυρίως οι μερίδες είναι πολύ πιο γενναιόδωρες.
Το δεύτερο είναι πως στον χώρο όχι μόνο επιτρέπεται το κάπνισμα αλλά σπονσοράρεται κιόλας, αφού η Davidoff φιγουράρει σε τασάκια, σπιρτόκουτα αλλά και σε έναν εντυπωσιακό καθρέφτη δίπλα στο club. Αυτό από μόνο του θα ήταν σοβαρότατος λόγος για μένα να μην βάλω στο εστιατόριο τη βαθμολογία που θα του έβαζα, αλλά ο χώρος είναι τόσο μεγάλος και η οροφή είναι κινητή που με το να την ανοίγουν κάθε 2 ώρες δεν προλαβαίνει να εισπνεύσεις καθόλου καπνό.
Τα κυρίως μας ήρθαν ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.
Μοιρασμένοι μεταξύ κρέατος και κρέατος (φιλέτο κοτόπουλου οι μισοί και rib eye οι υπόλοιποι, εκτός από μένα που ήθελα να δοκιμάσω το μπακαλιάρο με έξτρα πιπέρι) φάγαμε στα γρήγορα και λαίμαργα, τσιμπώντας ο ένας από το πιάτο του άλλου για να τα δοκιμάσουμε όλα.
Προσωπικά περίμενα εναγωνίως τα γλυκά, τα οποία είναι σχεδόν όλα πεντανόστιμα. Σε προηγούμενη επίσκεψη που είχα όρεξη για πειραματισμό, την είχα πατήσει παραγγέλνοντας την κρέμα mango, η οποία είναι σαν άνοστη κρέμα καραμελέ. Αυτή τη φορά όμως το μπισκότο με κρέμα σοκολάτας και φράουλα απλά δεν υπήρξε. Ελαφρύ και πεντανόοοστιμο!
Συνδυασμένο με μια καϊπιρίνια για χωνευτικό, έκλεισα το βράδυ μου και μέσα σε μισή ώρα ήμουν έτοιμος για ύπνο, αφήνωντας τους υπόλοιπους να σκέφτονται αν θα έπρεπε να μεταφερθούν στο κλαμπ για λίγο χορό με ένα κοκτέιλ στο χέρι.
Λάβετε υπόψη σας πως όπου νά’ναι το μενού του καταστήματος μάλλον θα αλλάξει όπως κάνει κάθε χρόνο, οπότε καλύτερα να ενημερωθείτε για τα πιάτα από το site.
Villa Mercedes, Τζαφέρη 11 (δίπλα στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς), Γκάζι, τηλ. 210 34 22 606. [site]Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…
| Γιώργος |  (5/5) |
| Κωνσταντίνα | (5/5) |
| Γιάννης | (5/5) |
| Μαρία |  (4.5/5) |
Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):
Στο Ρακάδικο πήγα με τον Τάσο πριν από περίπου 6 εβδομάδες, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του κρητικού Νικόλα.
Ο βασικός λόγος που πήγα όμως ήταν επειδή ο Νικόλας με είχε καλέσει άλλες 2-3 φορές να βγούμε και λόγω ανωτέρας βίας του ακύρωσα την τελευταία στιγμή (για να μη συζητήσουμε ότι ακόμα χρωστάω 20 ευρώ σε ένα φίλο [...]
Ήταν από αυτές τις Κυριακές που έξω έχει χαρά θεού, αλλά από την κούραση δεν ξυπνάς πριν τις 12. Και όοοοταν ξυπνάς, ξυπνάς με όρεξη.
Δεν εννοώ όρεξη για περπάτημα, βόλτα και jogging, προς θεού, για μένα μιλάμε! Μία είναι η όρεξη. Όρεξη για φαγητό.
Η πρώτη μου έμπνευση ήταν για brunch στο Galaxy στο Hilton, το [...]
Χτες η μέρα ήταν ότι πρέπει για μια ήσυχη έξοδο, κάτι το οποίο δεν καταφέραμε να κάνουμε. Μάλλον μαζευτήκαμε πολλοί φίλοι και μάλιστα αρκετοί άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά καταλήξαμε σε ένα πολύ καλό μέρος για φαγητό, το Οικείο.
Το μαγαζί ομολογουμένως δε το γνώριζα, ούτε ήξερα που ακριβώς πέφτει η πλατεία Νυμφών στη Γλυφάδα, αλλά τα [...]
Ημέρα Παρασκευή. Η εβδομάδα που μόλις πέρασε ήταν ιδιαίτερα κουραστική τόσο με τα επαγγελματικά όσο και με τα προσωπικά. Μην ακούσω τίποτα για ανάδρομο Ερμή, γιατί στους άλλους όλα πήγαιναν μια χαρά, εντάξει;
Κατά τη σύνηθη πρακτική μας, ρωτάμε τους φίλους μας στο Facebook πού να πάμε για φαγητό και οι προτάσεις που πήραμε ήταν για [...]
Κλασικό σκηνικό τον τελευταίο χρόνο. Έρχονται κάποιοι ξένοι συνεργάτες για να συζητήσουμε για δουλειά, τα βρίσκουμε, πέφτουν οι σχετικές υπογραφές και τους πάμε για φαγητό ως καλοί οικοδεσπότες για δείξουμε και λίγο τι εστί greek hospitality.
Συνήθως την έξοδο την κάνουμε βράδυ, αλλά πολλές φορές λόγω περιορισμένου ωραρίου, τη βγάζουμε καθαρή με ένα καλό μεσημεριανό γεύμα. [...]