Wagamama στο Golden Hall

Είχα μια πρωινή συνάντηση με ένα συνεργάτη στις 9 για να δούμε ένα πελάτη. Το ραντεβού ήταν στα Flocafe στο Δαχτυλίδι. Το να είσαι συνεπής στα ραντεβού σου, λένε, είναι μια μοναχική εμπειρία. Και έτσι ήτανε.

Πήγα στην τουαλέτα, τσέκαρα το κινητό μου 3-4 φορές για να δω τι κάνουν οι φίλοι μου στο facebook, στο foursquare και στα άλλα social media και μετά παρατήρησα τη σερβιτόρα. Μελαχροινή, κάπου στα 25, με αθλητικό σώμα, στενό τζην και κουρασμένο πρόσωπο. Φαινόταν έμπειρη και σίγουρα ήταν πολύ γρήγορη στο να φέρει τα νερά σε κάθε πελάτη που έμπαινε.

Ήρθε ο συνεργάτης και βάλαμε πλώρη για το ραντεβού. Συζητήσαμε το τι λέμε και πώς. Είναι πολύ νωρίς να συζητηθούν οικονομικά θέματα γιατί είναι πρώτη συνάντηση και δε θέλουμε να τους τρομάξουμε… ακόμα.

Δύο ώρες μετά βγαίνουμε από το ραντεβού. Ο πελάτης ενδιαφέρθηκε μόνο για μια από τις υπηρεσίες που του παρουσιάσαμε, αλλά δε το λές και άσχημο για αρχή.

Στη συνέχεια, άρχισε να με κόβει η λόρδα γιατί είχα ξυπνήσει από τις 7. Αλλά δεν ήθελα να πάω στο γραφείο γιατί είχα κι άλλο ραντεβού στην περιοχή, οπότε πήγα στο Golden Hall που έχει και επιλογές για φαγητό και για καφέ. Θα καθόμουν άλλωστε με το λαπτοπ αγκαλιά για 3 ώρες.

Στο μεταξύ όμως θυμήθηκα ότι ήθελα μια θήκη για το iPhone και το Golden-i είναι το ιδανικό μέρος για μεγάλη ποικιλία σε τρομερά υψηλές τιμές, αλλά έχε χάρη που βιαζόμουν. Πήρα μια θήκη και πήρα μαζί και ένα κουπόνι έκπτωσης 20% για το Wagamama. Ωραία, βρήκαμε που θα φάμε.

Ήρθα στο Wagamama λίγο πριν ανοίξει στις 12:30. Τα παιδιά στην κουζίνα μου είπαν που θα βρω πρίζα για το laptop. Wifi υπάρχει στο Golden Hall, αν και μετά από λίγο η σύνδεση με το Internet κόπηκε, πιθανόν λόγω βροχής. Ευτυχώς που υπάρχει το 3G της Cosmote σε στικάκι γιατί αλλιώς θα έκανα μόνο βόλτα στα μαγαζιά.

Στις 12:30 ακριβώς, ήρθε ένας σερβιτόρος και μου έδωσε το μενού. Και φυσικά μου φαινόντουσαν κινέζικα. Κι ας είναι γιαπωνέζικα.

Αφού του περιέγραψα τι θέλω χωρίς να διαλέξω κάτι από τον κατάλογο (έχω ακούσει ότι όλοι οι stars του Hollywood έτσι κάνουν), μου είπε ότι αυτός μετουσίωσε την παραγγελία μου σε ένα ορεκτικό Yasai Gyoza και ένα Teriyaki Chicken που αντί για ρύζι θα έχει νουντλς.

Η γκιόζα λοιπόν ήρθε πολύ γρήγορα. Στο πεντάλεπτο ίσως. Είναι dumplings στο ατμό με λαχανικά. Πολύ ελαφριά και νόστιμα, αρκεί να τα λούσεις οπωσδήποτε στη σόγια που έρχεται μαζί.

Στη συνέχεια ήρθε και το κοτόπουλο, το οποίο το άφησα στη άκρη για κάνα δεκάλεπτο γιατί είχα πιάσει διάλογο στο Skype για δουλειά.

Στο μεταξύ το εστιατόριο άρχισε να γεμίζει. Μια παρέα με δυο κοπέλες στα 20s και μια μαμά με το παιδί της. Όσο έκανα δουλειά έριχνα κλεφτιές ματιές στο τι τρώγανε και είδα ότι προτιμήσανε σαλάτες και σούπες, κάτι που δύσκολα παραγγέλνω εγώ.

Όταν τελικά έπιασα το Teriyaki είδα ότι τα νούντλς ήταν πολύ σκέτα, σαν μακαρόνια. Η δική μου εμπειρία (και προτίμηση) είναι νούντλς τα οποία έχουν μια τηγανίλα, μια πικρίλα. Ίσως εγώ να είμαι ο στραβός.

Σε κάθε περίπτωση, ανακάτεψα το κοτόπουλο με τα νουντλς και το γεύμα μου έγινε αμέσως πιο νόστιμο.

Η εξυπηρέτηση των παιδιών ήταν άψογη. Ήμασταν άλλωστε και λίγοι οι πελάτες, σχεδόν είχαμε ένα σερβιτόρο ο καθένας εκείνη την ώρα.

Δε χρειάστηκε να με πείσουν και πολύ για επιδόρπιο. Πήρα μια φρουτοσαλάτα kudamondo με σορμπέ μάνγκο, το οποίο δεν έφαγα, αλλά τα φρουτάκια τα τσάκισα.

Και μετά συνέχισα στο laptop, για να κάνω δουλειά και να γράψω αυτό το post. Και τώρα κατεβαίνω στον 1ο όροφο για να πάω για καφέ στο Danesi.

Golden Hall, Κηφησίας 37Α, Μαρούσι, Αθήνα, τηλέφωνο 2106803450


View Εστιατόρια (www.starters.gr) in a larger map

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Ψησταριά ‘Τηγανιές και Σχάρες’

Παρασκευή μεσημέρι.

Μόλις έχουμε σχολάσει από τη δουλειά με τη συνάδελφό μου την Ειρήνη και κάνει τόσο μα τόσο καλό καιρό για τέλη του Νοέμβρη. Ποιός πηγαίνει σπίτι τώρα; Βγαίνοντας από το ασανσέρ χτυπάει το τηλέφωνό της. Είναι η κοινή μας φίλη και πρώην συνάδελφος της Κατερίνας που μας κάνει πρόταση να πάμε για φαγητό. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει και πολύ. Η Ειρήνη για χιλιοστή φορά ανέβαλε την πασίγνωστη δίαιτά της ‘Από Δευτέρα’ και εγώ είπα ‘’no thanks’’ στο πολυαγαπημένο σπανακόρυζο της μαμάς ( I hate it! I hate it! ).

H Κατερίνα από τότε που εργαζόταν μαζί μας είχε σταμπάρει ένα σουβλατζίδικο εκεί κοντά που μας προκαλούσε με τις μυρωδιές του κάθε φορά που περνούσαμε από δίπλα. Όμως η κακή τοποθεσία του, ακριβώς πάνω στο δρόμο και η διάθεσή μας για κάτι πιό ατμοσφαιρικό μας οδήγησε στη ψησταριά ‘Τηγανιές και Σχάρες’ που βρίσκεται ακριβώς πάνω στη πλατεία, στα Λαδάδικα. Καθίσαμε έξω και παρόλο που δεν είχε πολύ κόσμο, περιμέναμε λίγη ώρα μέχρι να μας φέρουν το μενού.

Το ενδιαφέρον ήταν, πως μας προσέφεραν ένα δελτίο παραγγελίας και μολύβι για να σημειώσουμε τις ποσότητες, κάτι που μας φάνηκε πρακτικό μιας και έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να γίνει κάποιο λάθος .

Αφού τιμήσαμε όλα τα πιάτα , εκτός από τη Δροσερή που μάλλον μας άφησε αδιάφορους, ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι τα κεφτεδάκια δεν έφτασαν ποτέ στο τραπέζι μας. Θα έλεγα ότι μας βόλεψε, καθώς γενικά δεν είμαστε φαν του κιμά και είχαμε ήδη χορτάσει , όμως εκπλαγήκαμε .Μάλλον δεν ήτανε γραφτό ( η εκδίκηση του σπανακόρυζου ).

Ειδοποιήσαμε το service ώστε τα κακότυχα κεφτεδάκια να μην καταλήξουν στο λογαριασμό μας και γενικά αντιμετωπίσαμε το συμβάν εύθυμα αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν ακούσαμε ούτε καν μια συγγνώμη και γενικά το όλο θέμα αντιμετωπίστηκε αδιάφορα. Έτσι αφού φάγαμε το επιδόρπιο μας αποχωρήσαμε αφήνοντας μερικά ευρώ παραπάνω, έτσι, από συνήθεια…

Ψησταριά ‘Τηγανιές και Σχάρες’, Καυτατζόγλου 12 (‘Εναντι Ε.Τ 3) Θεσσαλονίκη 54640,  2310860380


Δες τα εστιατόρια του starters.gr σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Posted in Θεσσαλονίκη, Ψητοπωλεία | 2 Comments

Rich στη Γλυφάδα

Σάββατο μεσημέρι.

Με τον φίλο μου τον Τάσο πήγαμε για άλλη μια φορά για ψώνια στο Σκλαβενίτη μαζί. Η κοπέλα του και η πρώην μου μας δουλεύανε ανέκαθεν για το ότι ο κόσμος θα νομίζει πως είμαστε ζευγάρι που ψωνίζει για το σπίτι.

Αφού πήραμε τα απαραίτητα για το σπίτι, μερικά κρασιά και ένα μπουκάλι μαστίχας Χίου, την οποία λατρεύω, πληρώσαμε και κατευθυνθήκαμε για το σπίτι. Βιαζόμασταν γιατί είχαμε σε 20 λεπτά ραντεβού στο Egomio Ache στη Γλυφάδα με τον Κώστα.

Όταν φτάσαμε, η πάντα ευγενική και φιλική Μαργαρίτα στην πόρτα μας ενημέρωσε πως υπάρχει μια μικρή αναμονή. Αυτά παθαίνουμε όταν δεν κλείνουμε και θέλουμε δημοφιλή μέρη. Η μικρή αναμονή μεταφράζεται πρακτικά σε τόσο κόσμο στο μπαρ που δε βρίσκαμε ούτε εκατοστό για να ακουμπήσουμε.

Πηγή: Athensmagazine.gr

Το πρόγραμμα αρχικά δεν έλεγε για φαγητό αλλά για καφέ. Όμως λόγω της αναμονής και για τραπέζι και για τον Κώστα, αποφασίσαμε να κατευθυνούμε προς το Rich στη Ζησιμοπούλου.

Εντάξει, θα παραδεχτώ ότι επηρεαστήκαμε και λίγο από το ότι το FourSquare (εφαρμογή για το iPhone) μας είπε ότι πριν λίγο είχε πάει μια φίλη στο Rich.

Σε πέντε λεπτά είχαμε φτάσει στο Rich και λέγαμε στον μαιτρ ότι θέλαμε τραπέζι για 3 άτομα. Εκεί μας βλέπει και η φίλη και έρχεται και μας κρατάει παρέα μέχρι να μας πάνε στο τραπέζι μας. Άλλωστε, το Rich είναι γνωστό meeting point για πολύ κόσμο, όπως ήταν κάποτε το Lis λίγο πιο πάνω.

Παρόλο που δεν ανήκουμε στο crowd που έχει γνωστούς στο μαγαζί, μας δίνουν ένα από τα καλύτερα τραπέζια, με κριτήριο την περατσάδα: μπροστά και δίπλα στην πόρτα.

Στο μεταξύ, έφτασε και ο Κώστας, αλλά ακόμα ήταν με το αμάξι. Δεν έβρισκε να παρκάρει ούτε γι αστείο και τελικά έχωσε το ακριβό του αυτοκίνητο σε μια γωνία με τη μούρη να πετάει. Μάλλον πείναγε αρκετά.

Ήρθε η σερβιτόρα και της παραγγείλαμε. Εγώ πήρα ριζότο με κατσικίσιο τυρί και προσούτο, ο Τάσος πήρε πένες και ο Κώστας πήρε μπιφτέκια γαλοπούλας με πατάτες τηγανιτές. Πήραμε και μανιτάρια ψητά στη μέση για τους τρείς μας. Αποφασίσαμε να μην πάρουμε κρασί καθώς ήταν Σάββατο και το βράδυ όλοι κάτι είχαμε να κάνουμε που θα περιελάμβανε αλκοόλ.

Πηγή: Athensmagazine.gr

Πρέπει να πω πως η εξυπηρέτηση ήταν αργή. Δεν μας έκανε εντύπωση, καθώς το μαγαζί ήταν πολύ γεμάτο. Και στην τελική, το βασικό κριτήριο για όσους το προτιμούν δεν είναι η γρήγορη εξυπηρέτηση αλλά το περιβάλλον που συχνά-πυκνά αποτελούν και κάποιοι επώνυμοι.

Αλλά το βασικό στοιχείο του περιβάλλοντος δεν είναι οι επώνυμοι. Το κλειδί είναι -όπως το θέτουν πολύ ωραία οι επιγραφές στις τουαλέτες του μαγαζιού- οι Rich Men και οι Beautiful Ladies.

Η εμφάνιση του πρώτου πιάτου ήταν εντυπωσιακή. Τα ψητά μανιτάρια ήταν καλοψημένα και κάποια εξ αυτών ήταν τόσο μεγάλα που μοιάζανε με ζουμερά μπιφτέκια. Παρόλα αυτά, στη γεύση δεν άρεσαν ιδιαίτερα στον Τάσο και στον Κώστα. Εγώ λατρεύω τα μανιτάρια, οπότε δεν είχα πρόβλημα να καθαρίσω το πιάτο μόνος μου.

Και μετά τα μανιτάρια, πάλι αναμονή. Μεγάλη. Στο μεταξύ, ήρθαν κι άλλοι φίλοι: ο Νίκος, ο Νικόλας και η Μαρία. Βολευτήκαμε γύρω από το ίδιο τραπέζι και κάποιοι παρήγγειλαν κι άλλα πιάτα.

Η ώρα περνούσε και η πείνα μεγάλωνε -ειδικά όσων δεν φάγανε τα μανιτάρια- και τελικά ήρθαν και τα άλλα πιάτα.

Και στους τρεις μας άρεσαν τα πιάτα μας. Εγώ νόμιζα πως θα έβρισκα το κατσικίσιο τυρί σε κομματάκια μέσα στο ριζότο αλλά ήταν λιωμένο, αλλά εξίσου νόστιμο.

Και οι φίλοι ενθουσιάστηκαν με τα πιάτα τους. Αλλά αυτό που μένει είναι ότι δε θυμάσαι το φαγητό. Θυμάσαι τα υπόλοιπα. Γιατί έτσι είναι.

Rich, Λαζαράκη 47 και Ζησιμοπούλου 8, Γλυφάδα, Αθήνα, 2108981710


Προβολή Εστιατόρια (www.starters.gr) σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Posted in Club Restaurants | Tagged , , | Leave a comment

Το βραζιλιάνικο Maracana grill, revisited

Κυριακή εκλογών.

Πολύ δουλειά και χωρίς να είμαστε εμπορικοί αντιπρόσωποι, απλά και μόνο γιατί δουλεύουμε σε ένα τομέα που δείχνει να αντιστέκεται σθεναρά στην κρίση. Δεν αλλάζουν πολλά πράγματα αν εξαιρέσεις ότι τα σαββατοκύριακα τα περνάμε με συναδέλφους αντί για εξωδουλευτικούς φίλους, γιατί την τεχνολογία ούτως ή άλλως την παίρνουμε μαζί μας όπου κι αν πάμε σε μικρή ή μεγάλη μορφή.

Εν μέσω δουλειάς λοιπόν πεινάσαμε και αντί να ακολουθήσουμε την πεπατημένη του delivery για μία ακόμα φορά, αποφασίσαμε να βγούμε για να χαρούμε και λίγο την καλοκαιρία. Οδηγώντας αμέριμνα, ψάχνοντας για φθηνό βενζινάδικο και μετά για τράπεζα, τελικά φτάσαμε στην Καλλιθέα και θυμηθήκαμε το βραζιλιάνικο.

Στα νότια προάστια, όταν κάποιος λέει «είμαι στο βραζιλιάνικο» δεν εννοεί άλλο από το Maracana Grill, στο οποίο είχαμε ξαναπάει πριν ένα χρόνο.

Ορεκτικά, σάλτσες και σαλάτα στο Maracana Grill

Ήταν λίγο νωρίς (δουλεύαμε από νωρίς, κυριακάτικα #$!!*&%@) και το μαγαζί ήταν άδειο. Ίσως να έφταιγε η καλή μέρα και όλοι να βρήκαν ευκαιρία να φύγουν από την πόλη, ίσως να επηρέασαν κάπως και οι εκλογές. Εμείς πάντως δεν αγχωθήκαμε ιδιαίτερα, γιατί το μαγαζί το ξέραμε και την ποιότητά του επίσης, όπως και το γεγονός ότι κάθε Κυριακή κανονικά είναι πίτα.

Η παραγγελία στο Maracana δεν αλλάζει. Το μόνο που άλλαξε είναι λίγο η τιμή που πήγε στα 22 ευρώ για το πλήρες μενού, το οποιό είναι υπερχορταστικό ακόμα και για τους πιο απαιτητικούς. Περιλαμβάνει ένα σφηνάκι καϊπιρίνια, δέκα είδη κρεάτων με τις σάλτσες τους, σαλάτα και παρελκόμενα (πατάτες, ρύζι, φασόλια κ.ά.), μια τηγανιτή μπανάνα κάπου στη μέση για αλλαγή γεύσης και βραζιλιάνικο καφέ στο τέλος. Όπως και σε πολλά latin εστιατόρια στο εξωτερικό, μπορείτε να ξαναπαραγγείλετε απεριόριστη ποσότητα από όποιο πιάτο θέλετε.

Η τιμή δεν περιλαμβάνει ποτά και γλυκά, αλλά τα πρώτα δε τα τιμήσαμε γιατί δε βρήκαμε κρασί της αρεσκείας μας, ενώ τα δεύτερα δε τα τιμήσαμε γιατί όταν φτάσαμε στο τέλος, δε μπορούσαμε να κουνηθούμε.

Η εξυπηρέτηση ήταν άψογη, ίσως γιατί είχαμε 4 σερβιτόρους διαθέσιμους. Δεν υπήρξε ούτε στιγμή που αναζητήσαμε σερβιτόρο και δεν τον βρήκαμε απλά σηκώνοντας το κεφάλι. Υπήρξε μια μικρη καθυστέρηση από την κουζίνα για να έρθει το πρώτο πιάτο, αλλά αυτό ήταν ευκαιρία να δούμε τη σαλάτα. Το salad bar είχε άφθονες επιλογές και τιμήσαμε μόνο λίγες από αυτές — είμαι γνωστός λάτρης των παντζαριών.

Όταν άρχισαν να έρχονται τα κρεατικά, θυμήθηκα για μία ακόμη φορά πως το συγκεκριμένο εστιατόριο πάσχει πολύ σε εμφάνιση ενώ αντίθετα στην ουσία έχει καλή ποιότητα και ποσότητα φαγητού.

Δε θα σταθώ σε συγκεκριμένα πιάτα αυτή τη φορά, απλά θα σας συμβουλεύσω να κρατήσετε όρεξη και για τα κρεατικά μετά τη μπανάνα που είναι και μεγαλύτερα αλλά και πιο βραζιλιάνικα.

Για άλλη μια φορά είπαμε πως πρέπει να ερχόμαστε συχνά στο Maracana γιατί αποτελεί value for money για όποτε είμαστε πολύ πεινασμένοι, αν και κάθε φορά που το λέμε, τελικά το αμελούμε…

Maracana Grill, Κολοκοτρώνη 55 (θησέως 296), Καλλιθέα, 2109400801


Προβολή Εστιατόρια (www.starters.gr) σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Posted in Βραζιλιάνικα | Tagged , , | 1 Comment

Ρακάδικο στο Παλαιό Φάληρο

Ρακάδικο

Ρακάδικο

Στο Ρακάδικο πήγα με τον Τάσο πριν από περίπου 6 εβδομάδες, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του κρητικού Νικόλα.

Ο βασικός λόγος που πήγα όμως ήταν επειδή ο Νικόλας με είχε καλέσει άλλες 2-3 φορές να βγούμε και λόγω ανωτέρας βίας του ακύρωσα την τελευταία στιγμή (για να μη συζητήσουμε ότι ακόμα χρωστάω 20 ευρώ σε ένα φίλο του από μια βραδιά που έφυγα νωρίς). Οπότε εκείνο το μεσημέρι που με πήρε τηλέφωνο, παρόλο που μόλις είχαν έρθει οι πίτσες που παραγγείλαμε με τον Τάσο, απλά αφήσαμε τις πίτσες και πήγαμε για φαγητό.

Από τότε λοιπόν πάλευε μέσα μου το διαβολάκι και το αγγελάκι για το αν θα έπρεπε να γράψω την εμπειρία μου από το Ρακάδικο ή όχι.  Και τελικά η μάχη αυτή έληξε σήμερα και το διαβολάκι νίκησε.

Το μαγαζί είναι πολύ παρεΐστικο. Οι μεζέδες και η ρακή βοηθάνε στο να λυθεί η γλώσσα (των άλλων, η δική μου γεννήθηκε λυμένη). Το μαγαζί έχει κάποιες ενδιαφέρουσες γεύσεις, αλλά δεν πρόκειται να σας γράψω για καμία εξ αυτών.

Και ο λόγος; Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω όταν περιμέναμε πάνω από μισή ώρα να δώσουμε παραγγελία και τελικά όταν φέρανε τα κυρίως να έχουνε ξεχάσει το δικό μου πιάτο.

Αναμφίβολα, αυτό οφείλεται στη μεγάλη επιτυχία του καταστήματος, πράγμα που σημαίνει ότι πολύς κόσμος διαφωνεί με εμένα, αλλά όπως έχω ξαναπεί, εγώ μπορώ να γράψω μόνο για τις δικές μου εμπειρίες, όχι για το μέσο όρο των εμπειριών των άλλων θαμώνων.

(0.5/5)

Ρακάδικο, Ζησιμοπούλου 79, Παλαιό Φάληρο, τηλ. 210 9419686. [site]


Προβολή Εστιατόρια (www.starters.gr) σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους


Posted in Κρητικά, Μεζεδοπωλεία | Tagged , | 5 Comments

Villa Mercedes στο Γκάζι

Ψωμί και dip στο Villa Mercedes

Ψωμί και dip στο Villa Mercedes

Η πρόσκληση για το Villa Mercedes αξιοποιήθηκε ένα ήσυχο βράδυ Δευτέρας.

Ήσυχο, δηλαδή, είναι για οποιοδήποτε άαααλλο εστιατόριο, γιατί ήσυχες βραδιές το συγκεκριμένο εστιατόριο δεν το έχω δει ποτέ να έχει.

Αν και θαμώνας του εστιατορίου εδώ και ενάμισι χρόνο, δύο πράγματα δεν έκανα ποτέ. Δεν πήγα ποτέ στο club γιατί δεν αντέχω τη δυνατή μουσική, αλλά δεν έτυχε ποτέ να με ενοχλήσει η ένταση της μουσικής στο εστιατόριο (σε αντίθεση ας πούμε με το Brothel, όπου η μουσική στον μικρό χώρο είναι εκκωφαντική). Μοναδικός συνδυασμός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για τον ίδιο χώρο.

Για όσους δεν έχουν πάει ποτέ στο εστιατόριο του Villa Mercedes, πρέπει να πω ότι η είσοδος παραμένει εντυπωσιακή. Στην πόρτα δίνεις το όνομα της κράτησης σε έναν από τους ευγενέστατους καλοντυμένους κυρίους, οι οποίοι και ειδοποιούν μέσω ασυρμάτου τον μαιτρ που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο μέσα.

Για όσους δεν έχουν ξαναπάει στο VM, ο χώρος είναι όλα τα λεφτά με όμορφα ελαιόδεντρα να σε εκπλήσσουν ευχάριστα καθώς το παπούτσι σου βυθίζεται στην πλούσια, παχιά μοκέτα.

Ο μαιτρ, από τους καλύτερους επαγγελματίες του είδους, σε καλοσωρίζει με το όνομά σου, σε πληροφορεί για το πόσοι άλλοι από την παρέα σου έχουν ήδη φτάσει και είτε σε πάει στο τραπέζι σου είτε σου επιτρέπει να περιμένεις στο μπαρ. Ο χρόνος της αναμονής στο μπαρ εξαρτάται, φυσικά, από το πόσο τυπική είναι η υπόλοιπη παρέα σου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι βαρετή αφού ακόμα κι εγώ που δεν γνωρίζω τους συμμετέχοντες στο εγχώριο star system καταφέρνω και αναγνωρίζω μία-δυο celebritόφατσες.

Στην προκειμένη περίπτωση, η πεντάλεπτη αναμονή στο μπαρ συνοδεύτηκε από ένα ποτήρι σαμπάνια για την Κωνσταντίνα και ένα Kir Royal για μένα.

Το Kir Royal είναι ένα κοκτέιλ το οποίο μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τις bar-crawling μέρες μου στο Galaxy. Μάλιστα, σε προηγούμενη μου επίσκεψη είχα διαπιστώσει πως οι barmen στο VM είναι καταπληκτικοί στη δουλειά τους, και πολλοί από αυτούς έχουν κάνει μεταπτυχιακό στα κοκτέιλς.

Το καλοκαίρι είχα πιάσει συζήτηση με τον resident barman, ο οποίος μου έλεγε ότι γνώριζε τον πρόσφατο νικητή ενός παγκόσμιου διαγωνισμού για cocktail. Από αυτή τη συζήτηση μου προέκυψε η ιδέα να του ζητήσω να μου φτιάξει ένα cocktail το οποίο να μην έχω ξαναπιεί. Τον άφησα να αυτοσχεδιάσει και τα κατάφερε, καθώς μου έφτιαξε ένα κοκτέιλ με κύριο συστατικό το ροδόνερο. Καταπληκτικό, ροζ, σερβιρισμένο σε ποτήρι από cocktail όπως το cosmopolitan, μύριζε σαν φρέσκο λουκούμι Σύρου. Ότι πρέπει για να σου ανοίξει την όρεξη. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως δεν πινότανε με τίποτα. Ήταν σιρόπι σκέτο!

Γι αυτό λοιπόν γύρισα στα γνωστά ποτά. Το συγκεκριμένο Kir ήταν με πολύ μικρή απόσταση δεύτερο από το αντίστοιχο του Hilton για τα δικά μου γούστα!

Η μισή μας παρέα δεν άργησε πολύ και μεταφερθήκαμε στο τραπέζι μας.

Το μενού με σημαδεμένα τα πιάτα που δοκιμάσαμε

Τα σημαδεμένα πιάτα είναι αυτά που δοκιμάσαμε

Ζητήσαμε να μας φέρουν τα πρώτα, τα οποία ήταν διάφορα ψωμάκια μαζί με τρία είδη πουρέδων. Ο πρώτος ήταν πουρές από σπαράγγι, ο δεύτερος από φασολάκια και ο τρίτος από… πατάτα. Αφού αφήσαμε τις ευγένιες και δεν είχε μείνει ούτε ψίχουλο από κριτσίνι, και οι πουρέδες έγιναν πρώην πουρέδες, ήρθε και το τρίτο ζευγάρι της παρέας.

Ως γνώστες του μενού και ως μεγάλη παρέα, παραγγείλαμε σχεδόν ένα από όλα τα ορεκτικά και την πλέον αυτόματη επιλογή του Πύργου Ιουλίας για κρασί. Πρέπει να σας πω ότι κανένα από τα ορεκτικά δεν είναι από αυτά που βρίσκεις εύκολα (μέχρι και καθόλου) σε άλλα εστιατόρια στην Ελλάδα.

Η πρώτη φουρνιά από ορεκτικά περιείχε χτένια με σπαράγγια, μανιτάρια morilles και πουρέ από κολοκάσι. Ναι, αυτό όλο είναι ένα πιάτο και μη ρωτήσετε τι είναι το κολοκάσι.

Το δεύτερο πιάτο ήταν κολοκυθοανθοί γεμιστοί με ρύζι σε Γκασπάτσο ντομάτας και παγωτό φέτας. Επίσης ένα πιάτο, και μεταξύ μας, το παγωτό φέτας δεν του φαίνεται και πολύ.

Τρίτη ήρθε η πεντανόστιμη τάρτα φέτας με ρατατούι λαχανικών και σορμπε ντομάτας, η οποία διαιρεμένη στα έξι αφήνει μόνο μια μπουκιά στον καθένα.

Και τέλος ήρθε το χαλούμι με φύτρες σπαραγγιών και sauce σύκου, το οποίο είναι πεντανόστιμο αρκεί να μην προλάβει να κρυώσει και σκληρύνει.

Θεωρώ ότι είναι κάποια πράγματα αυτά για τα οποία πρέπει να σας προειδοποιήσω για το εστιατόριο του Villa Mercedes.

Το πρώτο είναι πως το μέγεθος των ορεκτικών είναι σαν το αντίδωρο της εκκλησίας. Είναι τόσο νόστιμα που μέχρι να έρθουν έχουν γίνει καπνός. Ευτυχώς στα κυρίως οι μερίδες είναι πολύ πιο γενναιόδωρες.

Το δεύτερο είναι πως στον χώρο όχι μόνο επιτρέπεται το κάπνισμα αλλά σπονσοράρεται κιόλας, αφού η Davidoff φιγουράρει σε τασάκια, σπιρτόκουτα αλλά και σε έναν εντυπωσιακό καθρέφτη δίπλα στο club. Αυτό από μόνο του θα ήταν σοβαρότατος λόγος για μένα να μην βάλω στο εστιατόριο τη βαθμολογία που θα του έβαζα, αλλά ο χώρος είναι τόσο μεγάλος και η οροφή είναι κινητή που με το να την ανοίγουν κάθε 2 ώρες δεν προλαβαίνει να εισπνεύσεις καθόλου καπνό.

Τα κυρίως μας ήρθαν ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Μοιρασμένοι μεταξύ κρέατος και κρέατος (φιλέτο κοτόπουλου οι μισοί και rib eye οι υπόλοιποι, εκτός από μένα που ήθελα να δοκιμάσω το μπακαλιάρο με έξτρα πιπέρι) φάγαμε στα γρήγορα και λαίμαργα, τσιμπώντας ο ένας από το πιάτο του άλλου για να τα δοκιμάσουμε όλα.

Προσωπικά περίμενα εναγωνίως τα γλυκά, τα οποία είναι σχεδόν όλα πεντανόστιμα. Σε προηγούμενη επίσκεψη που είχα όρεξη για πειραματισμό, την είχα πατήσει παραγγέλνοντας την κρέμα mango, η οποία είναι σαν άνοστη κρέμα καραμελέ. Αυτή τη φορά όμως το μπισκότο με κρέμα σοκολάτας και φράουλα απλά δεν υπήρξε. Ελαφρύ και πεντανόοοστιμο!

Συνδυασμένο με μια καϊπιρίνια για χωνευτικό, έκλεισα το βράδυ μου και μέσα σε μισή ώρα ήμουν έτοιμος για ύπνο, αφήνωντας τους υπόλοιπους να σκέφτονται αν θα έπρεπε να μεταφερθούν στο κλαμπ για λίγο χορό με ένα κοκτέιλ στο χέρι.

Λάβετε υπόψη σας πως όπου νά’ναι το μενού του καταστήματος μάλλον θα αλλάξει όπως κάνει κάθε χρόνο, οπότε καλύτερα να ενημερωθείτε για τα πιάτα από το site.

Villa Mercedes, Τζαφέρη 11 (δίπλα στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς), Γκάζι, τηλ. 210 34 22 606.
[site]



Προβολή
Εστιατόρια (www.starters.gr) σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…

Γιώργος (5/5)
Κωνσταντίνα (5/5)
Γιάννης (5/5)
Μαρία (4.5/5)

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Club Restaurants | Tagged , , , | 6 Comments

Από τη Βραζιλία με αγάπη το Maracana Grill στην Καλλιθέα

Ορεκτικά, σάλτσες και σαλάτα στο Maracana Grill

Ορεκτικά, σάλτσες και σαλάτα στο Maracana Grill

Ήταν από αυτές τις Κυριακές που έξω έχει χαρά θεού, αλλά από την κούραση δεν ξυπνάς πριν τις 12. Και όοοοταν ξυπνάς, ξυπνάς με όρεξη.

Δεν εννοώ όρεξη για περπάτημα, βόλτα και jogging, προς θεού, για μένα μιλάμε! Μία είναι η όρεξη. Όρεξη για φαγητό.

Η πρώτη μου έμπνευση ήταν για brunch στο Galaxy στο Hilton, το οποίο όμως δυστυχώς δεν ανοίγει τέτοιες νωρισιανές ώρες, οπότε η υποδοχή του Hilton με παρέπεμψε στο Βυζαντινό. Ευχαριστώ, τους είπα, δε θα πάρω.

Η δεύτερη έμπνευση αφορούσε brunch στο Le Grand Balcon του St. George Lycabettus, αλλά και μόνο η ιδέα του να ανέβω το λόφο πεινασμένος δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική, παρά την καταπληκτική θέα.

Όχι, δεν είναι το Maracana Grill. Είναι η θέα του Le Grand Balcon.

Όχι, δεν είναι το Maracana Grill. Είναι η θέα του Le Grand Balcon.

Έκανα τα τηλεφωνήματά μου για να πάμε στον Πράσινο Λόφο στον Άλιμο, αλλά ατύχησα. Το νωρίτερο που θα μπορούσαμε να βρούμε τραπέζι κυριακάτικα είναι στις 6.

Εντάξει, θα περιμένω λοιπόν. Πήρα τον Τάσο που έδειξε ενδιαφέρον στο facebook για φαγητό, κανονίσαμε για τις 4 και χτύπησα ένα fitness bar της Kelloggs για να μην με μαζεύουν από τα πατώματα ως θύμα λιμού μέχρι τότε.

Στις 4 λοιπόν, μετά από πολλά emails που έστειλα στο μεταξύ για να τελειώνω τις δουλειές της Δευτέρας, εμφανιστήκαμε στο Maracana Grill. Το μαγαζί απ’ έξω δε θα μπορούσε να έχει χειρότερη όψη. Δε σε εμπνέει καθόλου για μέρος στο οποίο μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάθεται για φαγητό και να περνάει καλά. Αλλά τα φαινόμενα απατούν.

Στο Maracana έχω ξανάρθει άλλες 3-4 φορές όλο κι όλο, παρόλο που το μαγαζί το ξέρω από τα 15 μου.

Την πρώτη φορά που είχαμε έρθει είχαμε βγει με την παρέα, το φαγητό μας άρεσε τόσο πολύ που μετά δε μπορούσαμε να κουνηθούμε. Είχαμε μία κράτηση μετά για Βαρελάδικο, την οποία δεν τιμήσαμε ποτέ, αφού μετά βίας καταφέραμε να σκαρφαλώσουμε στα κρεβάτια μας.

Έκτοτε, κάθε επίσκεψη στο Maracana συνοδεύεται με σχόλια του τύπου “είναι ωραία εδώ, να ξανάρθουμε”, αλλά τελικά ποτέ δεν ξαναρχόμαστε. Ή σχεδόν ποτέ…

Την Κυριακή το μεσημέρι, το Maracana είναι διαφορετικό από τις άλλες μέρες και σίγουρα διαφορετικό από την τελευταία μου επίσκεψη, όπου ήμασταν όλο κι όλο δύο τραπέζια ένα βράδυ. Τα γέλια από τις παρέες ακούγονται μέχρι έξω και η μουσική salsa σε βάζει σε άλλο ρυθμό με το που μπαίνεις.

Ευτυχώς είχα καλέσει για κράτηση, αλλιώς δε θα βρίσκαμε τραπέζι.

Ο σερβιτόρος μας πήγε στο τραπέζι μας, μας έφερε νερό και 4 σφηνάκια καϊπιρίνιες και μας εξήγησε πώς λειτουργεί το εστιατόριο. Τις Κυριακές, λέει, όλοι παίρνουν το μεγάλο μενού που κάνει 22 ευρώ κατ’ άτομο, το οποίο περιλαμβάνει μια ποικιλία 10 κρεάτων, σαλάτα από το salad bar, και συνοδευτικά.

Το σημαντικό όμως είναι ότι όλα τα φαγητά προσφέρονται σε απεριόριστη ποσότητα. Ότι σου άρεσε το ζητάς και στο ξαναφέρνουν. Εξαιρούνται από την τιμή μόνο τα γλυκά και τα ποτά. Το μοντέλο αυτό φυσικά ευννοείς τους πεινασμένους και τους φαγανούς, δύο χαρακτηρισμοί που εκείνη τη στιγμή μας χαρακτήριζαν και τους τέσσερις.

Πήραμε τις σαλάτες μας από το salad bar και γυρίσαμε στο τραπέζι μας.

Εκεί μας περίμεναν τα ορεκτικά μας: τηγανιτές πατάτες, μπολέτα (μοιάζει με τηγανιτές πατάτες αλλά είναι από καλαμποκάλευρο), βραζιλιάνικο λευκό ρύζι, μαύρα φασόλια και μπολίνιος (κροκέτες τυριού με λαχανικά).

Από δίπλα ήταν οι συνοδευτικές σάλτσες, ανάλυση των οποίων δε μπορώ να σας κάνω για καμία τους καθώς η σύνθεσή τους μου είναι παντελώς άγνωστη. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η ροζ σάλτσα είναι τα λευκά κρέατα, η καφέ σάλτσα για τα κόκκινα κρέατα, η λευκή σάλτσα είναι dip ψωμιού και τα μπεζ τριματοψίχουλα είναι για το μαύρο φασόλι με το ρύζι.

Και τότε άρχισε η σφαγή.

Πριν καλά-καλά κάτσουμε, ήρθαν οι καρδιές κοτόπουλου. Ο Τάσος ήταν το πρώτο άτομο που έχω ακούσει να του αρέσουν. Εγώ ξαναδοκίμασα μόνο μία για να θυμηθώ τη γεύση.

Ως ο μόνος που είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο εστιατόριο, προσπάθησα να θυμήσω στους άλλους να τρώνε αργά και λίγο από κάθε πιάτο γιατί η ποσότητα του φαγητού είναι τεράστια και δεν θα καταφέρουν να δοκιμάσουνε (πόσο μάλλον να φάνε) απ’ όλα.

Ακολούθησαν το κοτόπουλο τυλιγμένο σε bacon, το λουκάνικο, και ένα πεντανόστιμο κομμάτι από ψητό αρνί που μας θύμισε Πάσχα.

Μετά το μπούτι κοτόπουλου (δεν έμοιαζε) και τη χοιρινή πανσέτα, ήρθε μια τηγανιτή μπανάνα για να αλλάξουμε γεύση. Αυτήν την τελευταία την τιμήσαμε δεόντως και ίσως να έπρεπε να είναι κάτι που θα παίρναμε ξανά στο τέλος.

Όταν ήρθαν μετά στο καπάκι δύο διαφορετικά κομμάτια μοσχαριού, μαριναρισμένα διαφορετικά, θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν και οι σάλτσες τις οποίες έπρεπε να είχαμε δοκιμάσει. Η καφέ σάλτσα λοιπόν ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά καπου εκεί μας τράβηξε και το ενδιαφέρον ένα κόκκινο μπουκαλάκι που ήταν στο τραπέζι.

Ο σερβιτόρος μας είχε αναφέρει (μην πω προειδοποιήσει) πως αυτό είναι για όσους ενδιαφέρονται για καυτερή γεύση. Το πόσο καυτερή όμως έπρεπε να το μάθουμε. Με μια σταγόνα από αυτό το κόκκινο λάδι σε ένα κομμάτι ψωμί, η Κατερίνα σχεδόν δάκρυσε, εγώ φούντωσα και η Κωνσταντίνα έψαχνε για νερό.

Για τελείωμα, μας ήρθε το μοσχο-bacon, το οποίο ήταν καλύτερο από το κοτο-bacon που φάγαμε αρχικά, και το λόμπο (χοιρινό με παρμεζάνα και ανανά) το οποίο τόση ώρα το παρατηρούσαμε πού το πηγαινοφέρνανε σε άλλα τραπέζια και αναρωτιόμαστε τι μπορεί να είναι αυτό το κίτρινο πράγμα.

Προσωπικά, απ’ όλα τα πιάτα εγώ χάρηκα τα μπολίνιος, τη μπολέτα, το αρνί και σίγουρα τη σαλάτα (ένα καλό salad bar ποτέ δε με αφήνει αδιάφορο).

Την ώρα του επιδόρπιου, ο Τάσος προτίμησε ένα καφέ καθώς είχε ήδη παραδώσει πνεύμα (και στομάχι) μετά το πέμπτο-έκτο πιάτο. Τα κορίτσια πήρανε από μία σοκολατίνα με καρύδα (ήταν σαν bounty on ecstasy) και εγώ επειδή θυμόμουν πως τα γλυκά ήταν βαριά εδώ προτίμησα μια κρέμα με εξωτικά φρούτα.

Δέκα κυρίως πιάτα φαγητού και τρεις καϊπιρίνιες μετά, φύγαμε παραπατώντας. Τα σχέδια για σινεμά ακυρώθηκαν και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν το κρεβάτι μου. Οκτώ ώρες μετά και ακόμα δεν έχω συνέλθει ιδιαίτερα από το φαγητό…

Γιώργος: (4/5)
Κωνσταντίνα: (4.5/5)
Τάσος: (4/5)
Κατερίνα: (3/5)
Maracana Grill, Κολοκοτρώνη 55 (από Θησέως 296), Καλλιθέα, www.maracanagrill.gr


View Εστιατόρια (www.starters.gr) in a larger map



Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Βραζιλιάνικα | Tagged , , , , | 10 Comments

Οικείο στη Γλυφάδα

Το τραπέζι στο Οικείο

Ένα πολύ Οικείο τραπέζι

Χτες η μέρα ήταν ότι πρέπει για μια ήσυχη έξοδο, κάτι το οποίο δεν καταφέραμε να κάνουμε. Μάλλον μαζευτήκαμε πολλοί φίλοι και μάλιστα αρκετοί άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά καταλήξαμε σε ένα πολύ καλό μέρος για φαγητό, το Οικείο.

Το μαγαζί ομολογουμένως δε το γνώριζα, ούτε ήξερα που ακριβώς πέφτει η πλατεία Νυμφών στη Γλυφάδα, αλλά τα βρήκα και τα δύο πανεύκολα χωρίς να εγκαινιάσω το GPS που μου πήρε δώρο το μωρό μου στα γενέθλιά μου.

Ο μαιτρ, ο οποίος μου θυμίζει κάποιον ηθοποιό (αλλά από την άλλη, πολύς κόσμος μου θυμίζει κάποιον), ήθελε αρχικά να μας προσφέρει ένα τραπέζι στον εξωτερικό χώρο, αλλά ευγενικά αρνηθήκαμε καθώς οι πρώτοι αφιχθέντες ήμασταν ασακάκιωτοι, οπότε μας έβαλε σε ένα ωραίο τετράγωνο τραπέζι μέσα και στον πάνω όροφο, μακριά από τους υπόλοιπους θαμώνες. Ίσως να περίμενε ότι θα είμαστε ζωηροί. Και σίγουρα δεν τον απογοητεύσαμε.

Η παρέα ήταν ιδιαίτερα φασαριόζικη και ηχητικά διαπεραστική, σε παντελή αντίθεση με τη μουσική του μαγαζιού που περιελάμβανε soundtrack από ταινίες του Αλμοδοβάρ, κλασική, όπερα και άλλα μυστήρια πράγματα που νομίζω παίζει το τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ. Η μουσική ήταν τόσο χαρακτηριστική που σχολιάστηκε πολλάκις καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.

Όμως, άσχετα με το αν σου αρέσει ή όχι η μουσική αυτή, σίγουρα δένει πολύ όμορφα με το πολύ ζεστό περιβάλλον μέσα στο μαγαζί. Με βασικά στοιχεία το ξύλο, την πέτρα, κάποια φυτά και μερικά μαγειρικά εξαρτήματα, δύσκολα θα πεις ότι το μαγαζί δε σου αρέσει.

Άρχισαν να σκάνε τα πανέρια με τα μεγάλα κομμάτια από άσπρο και μαύρο ψωμί. Το λευκό ντιπ που τα συνόδευε δεν ήταν άλλο από κατίκι Δομοκού με ελιά, το οποίο είχε την τιμητική του σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κάνανε παπάρα το ψωμάκι τους στα μπωλάκια με το κατίκι.

Η ροή του φαγητού ήταν άριστη, πράγμα το οποίο μου φάνηκε περίεργο δεδομένου ότι ο κατάλογος ήταν τεράστιος και θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει άπειρους συνδυασμούς πιάτων.

Μέχρι να τελειώσουμε το ένα πιάτο, ερχόταν το επόμενο. Οι uber-γκόμενοι μελαχρινοί σερβιτόροι του καταστήματος συζητήθηκαν όχι μόνο για την εξυπηρέτησή τους αλλά και για το ότι άνοιγαν την όρεξη στις κυρίες της παρέας.

Τα τυριά παίξανε τον πρώτο ρόλο στα ορεκτικά, αφού από κατίκι περάσαμε σε ψητό χαλούμι (δεν με τρέλλανε) και μετά σε φέτα με σουσάμι (με τρέλλανε).

Καθώς πάντα μου αρέσει να υπάρχει πατάτα στο τραπέζι σε μορφή άλλη της τηγανιτής, δοκιμάσαμε την βραστή πατάτα με σποράκια, πιάτο το οποίο αποδείχτηκε πολύ καλός γευστικός συνδυασμός.

Και όσο για κάτι μίνι ντολμαδάκια, μην τα είδατε. Οι μικρές αυτές μπουκίτσες εξαφανίστηκαν από το τραπέζι εν ριπεί οφθαλμού.

Τα κυρίως δεν άργησαν να έρθουν. Το δικό μου, ένα φιλέτο κοτόπουλο μαριναρισμένο σε μουστάρδα με ρύζι ήταν ψημένο ακριβώς όπως μου αρέσει, και δε δίστασα να δοκιμάσω και λίγο κοτόπουλο με πέτσα από της Κωνσταντίνας, το οποίο ήταν πιο νόστιμο.

Η παρέα είχε τόσο κέφι που δε θα μας χαλούσε η ψύχρα που είχε εκείνη τη βραδιά, αλλά ούτε και κάποιες ελλείψεις που περίμενα ότι δε θα υπήρχαν σε μαγαζί τέτοιου επιπέδου, όπως ας πούμε το ότι δεν υπήρχε ροζέ κρασί χύμα, οπότε βολευτήκαμε μόνο με λευκό και κόκκινο.

Πληροφορηθήκαμε πως το κατάστημα διαθέτει τρομερή πανακότα με φράουλα, την οποία όμως δε δοκιμάσαμε καθώς την είχαμε κάνει ήδη ταράτσα.

(4/5)

Οικείο, Πλ. Νυμφών & Λαοδίκης, Γλυφάδα, 2108943402



View

Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Εστιατόρια | Tagged , , , , | 7 Comments

Κανέλλα

Κανέλλα: Ο κατάλογος

Κανέλλα: Ο κατάλογος

Το ραντεβού δόθηκε για τις 9 ακριβώς, στο μετρό Κεραμεικός. Στην κάτω έξοδο, όμως, αυτή που είναι κοντά στο περίπτερο και στις ράγες του τραίνου, τους είπα συγκεκριμένα.

Φυσικά, σιγά μην έβρισκα να παρκάρω εκεί απ’ έξω, Σάββατο βράδυ. Βρήκα όμως 100 μέτρα πιο μπροστά, σε ένα σκοτεινό σημείο της Κωνσταντινουπόλεως λίγο πριν αυτή συναντήσει την Ιερά οδό.

Δεν είχαμε κάνει κράτηση, πράγμα επικίνδυνο για παρέα πέντε ατόμων, το οποίο τελικά πληρώσαμε με το να βρούμε να κάτσουμε μόνο μέσα. Το κάπνισμα απαγορεύεται όμως, μας είπαν και αυτομάτως μας κερδίσανε.

Στην Κανέλλα έχω ξανάρθει δύο η τρεις φορές, αλλά πάντα μεσημέρι. Οι γεύσεις της μου ήταν λίγο-πολύ γνωστές και αυτός ήταν και ο λόγος που έφερα και την παρέα. Κάθε φορά έχω να λέω για την πατατοσαλάτα τους, ένα πιάτο που από την πρώτη κιόλας φορά δεν το είχα παραγγείλει εγώ αλλά το ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Ο έρως άλλωστε περνάει από το στομάχι.

Το ντεκόρ του μαγαζιού ήταν από την αρχή οι μεγάλες λάμπες που κρέμονται από το ταβάνι (δεν ξέρω τι θα κάνουν τώρα που οι γλόμποι πυρακτώσεως καταργήθηκαν), τα πολύχρωμα και ποικιλόσχημα μπουκαλάκια σε ένα ράφι στη βιτρίνα του μαγαζιού, ένα μεγάλο παραδοσιακό άσπρο έπιπλο-πιατοθήκη και η έλλειψη τοίχων στο μαγαζί.

Το μαγαζί φαίνεται να προτιμάνε διάφοροι ηθοποιοί και φιλότεχνοι καθώς και μια μεγάλη μερίδα από το gay κοινό της περιοχής.

Καθίσαμε στο τραπέζι μας, το οποίο είχε διαγωνίως γραμμένη τη λέξη Reserve στη λαδόκολλα που εκείνη τη στιγμή εκτελούσε χρέη τραπεζομάντηλου και πήραμε στα χέρια μας τους καταλόγους (ένα φύλλο είναι, μπρος-πίσω).

Εδώ πρέπει να πω πως το σέρβις στην Κανέλλα έχει λίγο θέμα. Αν και το μαγαζί έχει 4-5 σερβιτόρους, γεμίζει τόσο γρήγορα που μην παραξενευτείτε αν ο σερβιτόρος πει ότι επιστρέφει σε δύο λεπτά τελικά κάνει παραπάνω, όπως έγινε στην περίπτωσή μας για να παραγγείλουμε. Η ώρα όμως περνάει όμορφα σχολιάζοντας τις γιγάντιες φέτες ψωμί στο κουβέρ, και τα ιδιόμορφα πιατάκια της γιαγιάς που είχαμε μπροστά μας.

Αν και άργησε να πάρει την παραγγελία ο σερβιτόρος, ήταν πολύ γρήγορος στο να μας φέρει τα πάντα.

Πρώτη ήρθε η τυροσαλάτα που σκοτώνει. Με μεγάλα κομμάτια τυριού (φέτα;) καταφέρνουν να κάνουν ένα απλό πιάτο πολύ γευστικό. Αμέσως μετά έσκασε μύτη η θρυλική πατατοσαλάτα με το τριμμένο καρότο. Δεν ξέρω πώς την κάνουν, αλλά οι τύποι τό’χουν. Μαζί ήρθε και ο κρητικός ντάκος, ο οποίος μάλλον δεν είχει τίποτα ιδιαίτερο να επιδείξει.

Οι τηγανιτές πατάτες ήταν ιδιαίτερα εμφανίσιμες (πολύ ξανθές, όχι καμμένες από το λάδι) και ασυνήθιστα αλμυρές, χωρίς να έχουν βάλει εμφανώς αλάτι. Στους περισσότερους στην παρέα άρεσαν και γεμιστές πιπεριές με ντομάτα και τυρί, αν και περίμενα λίγο περισσότερη πικάντικη γεύση. Επίσης, τα πιτάκια με το δυόσμο και το τυρί ήταν μάλλον λίγο άγευστα σε σχέση με τα υπόλοιπα φαγητά που ήταν υπέροχα.

Το ψαρονέφρι που παρήγγειλε το ένα μέλος της παρέας φάνηκε στους υπόλοιπους κάπως μικρό, σε αντίθεση με τα κεφτεδάκια φούρνου με ντομάτα τα οποία ήταν μεγάλα, χορταστικά και με πεντανόστιμο κιμά και απαλό πουρέ.

Ένα πιάτο που δεν παραγγείλαμε, αν και μου έκανε εντύπωση στον κατάλογο είναι η Σεριφιώτικη κάπαρη. Τι πιάτο είναι αυτό που έχει μόνο κάπαρη; To be continued, I guess.

Από τα γλυκά του καταλόγου, δυστυχώς υπήρχε μόνο το cheesecake και ο κορμός σοκολάτας (στο χωριό μου εμείς αυτό το λέμε μωσαϊκό). Κανένα από τα δύο δεν αποτελεί ιδιαίτερα αγαπημένο μου γλυκό, αλλά εντυπωσιάστηκα με τον τρόπος σερβιρίσματος του cheesecake, τον οποίο θα σας αφήσω για έκπληξη.

Σε παλιότερη επίσκεψη είχα πάρει πανακότα με γλυκό φυστίκι, η οποία ήταν όλα τα λεφτά και αποτελεί τρελλό must αν ψάχνετε μια γεύση που να ξεφεύγει από το mainstream μονόδρομο της σοκολάτας.

Σούπερ λεπτομέρεια είναι τα λουκουμάκια που φέρνουν με το λογαριασμό, αλλά και ο ίδιος ο λογαριασμός (22 ευρώ το άτομο για αρκετά καλό φαγητό).

(3.5/5)


View Εστιατόρια (www.starters.gr) in a larger map



Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…


Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Μαγειρείο | Tagged , | 5 Comments

Τσιφλίκ Μπαχτσέ στο Γκάζι

Τσιφλίκ Μπαχτσέ

Τσιφλίκ Μπαχτσέ

Από την πλατεία στο Γκάζι, το Τσιφλίκ Μπαχτσέ απέχει μόλις 30 μέτρα.

Πριν όμως φτάσετε σε αυτό, θα περάσετε από την Ατρόμητη Αλεπού (Intrepid Fox), ένα πανέμορφο bar, εμπνευσμένο ίσως από το αντίστοιχο bar στο Λονδίνο. Κρατήστε το στα υπόψιν για μετά.

Μπαίνοντας μέσα από την είσοδο της Τριπτοπολέμου, το μαγαζί τουλάχιστον έδειχνε ερημωμένο.

Περνώντας στο βάθος, μετά τα πρώτα άδεια τραπέζια όμως, διαπιστώνει κανείς ότι ο περισσότερος κόσμος έχει εγκατασταθεί στα μπροστινά τραπέζια στην είσοδο από το πίσω δρομάκι (το στενό του A Liar Man, πολύ cosy μπαράκι που σε αναγκάζει να μιλήσεις με το διπλανό σου λόγω των στενών του χώρων).

Καθίσαμε στο μοναδικό ίσως τραπέζι που είχε καναπέ και ανοίξαμε τους καταλόγους μας.

Προσωπικά, δεν διάβασα σχεδόν τίποτα από τον κατάλογο, αφού άρχισα να λέω ιστορίες από το γραφείο, τον έβγαλα όμως μια φωτογραφία για να ξέρετε τι περίπου έχετε να αντιμετωπίσετε.

Τσιφλικ Μπαχτσέ Κατάλογος

Τσιφλικ Μπαχτσέ Κατάλογος

Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε το ότι βρήκα επώνυμο χύμα ροζέ κρασί, το οποίο και μάλιστα συμφωνούσε και με την ανατολίτικη κουζίνα. Καθότι είμαι λάτρης του ροζέ (και ναι, το ξέρω ότι 10 στους 10 πότες θεωρούν το ροζέ αηδία), αυτό μέτρησε σημαντικά!

Όσοι έχουν παρακολουθήσεις προηγούμενες αναρτήσεις μου θα νομίζουν ότι είμαι δεινός fan της παστουρμαδόπιτας μόλις πω ότι και εδώ δοκιμάσαμε τα παστουρμαδοπιτάκια Καππαδοκίας, όπως και στον Σέρκο. Στην πραγματικότητα όμως αυτή τη φορά δεν τα παρήγγειλα εγώ, αν και σίγουρα τα ‘φχαριστήθηκα.

Φλερτάραμε λίγο με τα ντολμαδάκια, αναρωτηθήκαμε τι να σημαίνει η λέξη γιαλαντζί, αλλά δυστυχώς δε βρήκαμε τη σερβιτόρα (που μου φάνηκε πως μπορεί να είναι και η ιδιοκτήτρια) για να ρωτήσουμε.

Πολύ νόστιμο βρήκα το μαντί, το οποίο είναι ένα είδος γλυστερού ζυμαρικού (συνήθως γεμισμένου), κάτι σαν τούρκικα dumplings. Σερβίρεται με γιαούρτι, το οποίο είναι ιδανικό για να παίρνει την κάψα από τα πιο spicy φαγητά.

Παρόλο που όταν ήμουν μικρός έφτιαχνε και η γιαγιά μου μαντί (άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε λιγότερο πετυχημένα),  είχα να το φαω από τότε που είχα μαλλιά. Τελευταία φορά νομίζω το έφαγα στο Χρυσόμαλλο Δέρας στο Μοσχάτο, το οποίο έχει κάποιες αυθεντικές ανατολίτικες γεύσεις (νομίζω γεωργιανές και τούρκικες κυρίως).

Το Γκιούλ ήταν επίσης πολύ καλό, αν και ίσως θα μου άρεσε να ήταν λίγο πιο καυτερό. Η Τούμπα, ένα είδος πιλαφιού με ξηροκάρπια, γευστικότατη. Και το γιαουρτλού κοτόπουλο ήταν καλοψημένο και ζουμερό, κάτι το οποίο τώρα τελευταία βρίσκω αρκετά συχνά όταν βγαίνω, ενώ παλιότερα σπάνια έβρισκα κοτόπουλο όπως μου άρεσε.

Το καλύτερο σημείο της βραδιάς όμως ήταν η λυπητερή, καθώς όταν τη ζητήσαμε μας φέρανε τεντούρα, καζάν τιπί και – το κλού της βραδιάς – τσουρέκι σοκολάτας. Ένα έχω να πω: Τύφλα νά’χει ο Τερκενλής!

Ένα βασικό αρνητικό σημείο που βρήκαμε στο μαγαζί είναι πως ο χώρος στον οποίο καθίσαμε είναι βαφτισμένος εξωτερικός γιατί αντί για μπετόν από πάνω έχει τέντα (παρόλο που είναι κλειστός σαν χώρος τριγύρω), πράγμα το οποίο επιτρέπει στους θαμώνες να καπνίζουν.

Καθότι είμαι μεγάλος fan του smoke-free δείπνου, οφείλω να δώσω μέτρια βαθμολογία στο κατάστημα παρά τις καλές γεύσεις του και την άριστη εξυπηρέτηση.

(3/5)

Τσιφλίκ Μπαχτσέ, Τριπτοπολέμου 26, Γκάζι (www.tsiflikmpahtse.gr)

Λάβετε υπόψη σας πως το αυθεντικό Τσιφλίκ Μπαχτσέ υπάρχει ακόμα στον Κορυδαλλό, στην οδό Παύλου Μελά 44 (τηλ. 210 4945080)


View Εστιατόρια (www.starters.gr) in a larger map



Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…


Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Ανατολίτικο, Μεζεδοπωλεία | Tagged , , | 4 Comments